lll "Yaoi" in the Dark lll

Title : [FIC] My senior~ รุ่นพี่ที่รัก : Part1

Author : SEXYBoojae & Hannamu

Couple : Chansung x Junsu ; NichKhun x Wooyoung

Rate : PG

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: ;

ตอน 1

“เป็นอะไรไปน่ะ........ลืมของเหรอ”เสียงทุ้มแต่เต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้นทำให้เรียวขายาวต้องหยุดนิ่งก่อนจะไปมองต้นเสียง


// เอ๊ะ....ผู้ชายขั้นเทพคนนั้น // ผู้ชายที่โด่ดเด่นแม่จะอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนมากมายเมื่อบ่ายที่เค้าเห็น


“เอ่อคือ...........”

“อย่าตกใจไปเลยน่า เห็นชั้นเป็นคนชั่วร้ายหรือไง”


// ย่าเคยบอกไว้ว่า ความยิ่งใหญ่ของคนเรามักจะสะท้อนออกมาทางแววตา....เทียบกันเค้าแล้วผมรู้สึกเหมือนเด็ก 3 ขวบไปเลย // 


“ว่าไง....เป็นอะไรไป” เมื่อคนตรงหน้าเอาแต่ก้มหน้า แทคยอนจึงวางมือใหญ่ๆไปหัวคนของอายุน้อยกว่าตรงหน้า


// มืออุ่นจัง......เหมือนมือของคุณย่า //

โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว น้ำตาหยดใสๆก็ได้ไหลอาบแก้มไปซะแล้ว 


“เห้ยๆ เด็กเข้าสอบเป็นไรไปฟระ??”เมื่อเห็นเจ้าหยดน้ำใสๆ แทคยอนก็ได้แต่มองซ้ายมองขวาเลิกลักอย่างทำอะไรไม่ถูก

“รุ่นพี่แทคยอน?..........เป็นอะไรไปครับ”เหมือนฟ้ามาโปรดเมื่อเสียและรูปร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า

“จุนซู.................”

“อย่าบอกนะว่ารุ่นพี่แกล้งเด็กเข้าสอบจนร้องไห้”คำพูดและเสียงที่ขี้เล่นแบบนั้น ชานซองไม่คิดว่าจะออกมาจากปากของคนที่ดูจริงจังอย่างจุนซู

“เห้ยยย อย่าพูดให้ร้ายคนอื่นดิ....ชั้นพยายามจะช่วยเด็กเข้าใหม่ที่กำลังลำบากต่างหาก”

“นายไม่เป็นไรนะ”ไหล่บางไหวอย่างไม่สมใจในคำพูดของคนตัวโต ก่อนจะหันมาหาคนที่เงียบเป็นเป่าสาก

“.....................................................”แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกเช่นเคย...

“ฮวาง ชานซอง หมายเลข130”ร่างสูงแม่จะอายุน้อยกว่า อดสะดุ้งไม่ได้เมื่อถูกเรียกเต็มยศเช่นนั้น

“อ้าวจุนซู...รู้จักเค้าด้วยเหรอ???”

“อ้อ บังเอิญเจอน่ะครับ...ยกหมอนี่ให้ผมจัดการเองเถอะนะครับรุ่นพี่”

“เอางั้นเหรอ ก็ได้ๆ............เออจริงสิ จุนซูเอาเงินนี่ไปซื้อของกินหรือเครื่องดื่มอะไรก็ได้ให้เขาที หาอะไรใส่ท้องไว้เผื่อจะทำให้รู้สึกดีขึ้น”มือใหญ่ๆล้วงลงไปในกระเป๋าของเสื้อโค้ทตัวยาว ก่อนจะควักเอาเงินจำนวนหนึ่งมายัดใส่มือเรียวๆของจุนซู

“เอาล่ะฮวาง ชานซอง”

“อ่ะ...เอ่ออออ”

“ไหนๆรุ่นพี่เค้าก็ให้เงินมาแล้ว สนองเขาหน่อยก็ละกัน!”

“ห๊ะ!”แล้วร่างสูงก็ต้องสะดุ้งเมื่อมือเรียวเย็นๆมาคว้ามือเค้าไปกุมก่อนจะออกแรงลากให้เดินไปข้างหน้า

“เหมือนเด็กขาดสารอาหารเลยนะ รสชาติเป็นไงรู้บ้างมั๊ยเนี่ย?”จุนซูพ่นลมเป็นเชิงขบขันเมื่อเห็นร่างสูงตรงหน้าเอาแต่กินๆจนหน้าแทบจะ
เข้าไปอยู่ในชามหมี่ซะแล้ว

“อื้อ!! อร่อยมากเลย” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาจากชามหมี่...โดยไม่รู้เลยว่าในหน้านั้นกลายเป็นสีแดง ไปซะแล้วไม่รู้ว่าด้วยความร้อนของน้ำซุป
หรือความเขินอาย

“....................................” เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนเพิ่งจะได้จ้องหน้ากันตรงๆ จึงทำให้เกิดความเงียบขึ้นระหว่างคนทั้งสอง

“อะไร? ”เป็นรุ่นพี่หน้าสวย ที่เป็นคนทำลายความเงียบนั้นไปซะด้วยเสียงนิ่งๆเหมือนใบหน้า

“เปล่าๆ เปล่าคับ”ร่างสุงสะดุ้งก่อนจะซัดหมี่เข้าปากไปอีกคำโต

“ถ้ากินเสร็จแล้วก็รีบไปรอรถเมลล์ได้แล้ว ถ้าช้ามากกว่านี้จะพลาดรถได้”มือเรียวยกแก้วชาตรงหน้าขึ้นจิบก่อนหลังจากพูดจบ

“เอ่อ..........”ร่างสูงเอ่ยเสียงออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ มือไม่ที่อยู่ไม่สุขก็เกานู่นเกานี่ไปเรื่อย

“อะไร.......?”

“คุณชื่อจุนซู นามสกุลอะไรเหรอครับ??”ในที่สุดก็ถามโพล่งออกไปพร้อมกันยื่นหน้ารอคำตอบอย่างตั้งใจ

“หึ....นายนี่ถามมากจริงนะ ไม่สนใจฟังคำเตือนของชั้นเลยหรือไง??”จมูกโด่งพ่นลมออกมาคล้ายว่าขบขันก่อนจะแกว่งแก้วในมือไปมา

“ฟังสิครับ! คุณบอกให้รีบกินจะได้ไปรอรถเมล์”ร่างสูงรีบนั่งตัวตรงตอบเสียงดังเพื่อให้คู่สนทนารู้ว่าเค้าตั้งใจฟังอยู่จริงๆ

“แล้วทำไมต้องถามนามสกุลชั้น แล้วชั้นจำเป็นต้องบอกนายด้วยเหรอ?”

“ก็ผมอยากรู้.............”ถ้าเปรียบเป็นเปอร์เซ็น ความกระดี้ดระด๊าของร่างสูงคงแทบติดลบในตอนนี้เมื่อได้ยินคำตอบไร้เยื่อใยเช่นนั้น

“ตื้อจริงเลยน้า.....กินเสร็จแล้วเอาจานไปคืนที่เค้าท์เตอร์ด้วยละ”นอกจากจะไม่ตอบแล้วยังจะลุกเดินหนีไปอีกต่างหาก

“เดี๋ยวก่อนครับ!!!!!!!!”ร่างสูงรีบลุกขึ้น พร้อมกันความข้อมือเล็กของคนตรงหน้าเอาไว้

“อะไร??”เจ้าของข้อมือเล็กก้มลงมองมือใหญ่ๆที่พันธนาการข้อมือของตนไว้ ก่อนจะเงยหน้าไปหาคู่กรณี

“ผมชอบรุ่นพี่นะครับ!”เป็นอีกครั้งที่ร่างสูงแสดงความมั่นใจด้วยเสียงอันทรงพลัง โดนไม่รู้เลยว่ามันเป็นคำพูดที่น่าอายแค่ไหน

“หึ อะไรนะ.......หมายถึงรักแรกพบน่ะเหรอ? แต่นายหวังสิทธิพิเศษอะไรจากชั้นหรือเปล่า?”แต่....นอกจากคนตรงหน้าจะไม่ได้แสดง
ปฏิกิริยาว่าเขินอายใดๆ แถมยังตอบกลับด้วยเสียงนิ่งๆเช่นเดิม

“คือ......ผมมองเห็นข้อสอบของอีกโต๊ะจริงแต่ผมปล่าวลอกนะครับ มันเป็นเรื่องบังเอิญผมไม่ได้เจตนาแล้วผมก็ไม่ได้ลอกเลยซักข้อ” คง
จะเป็นภาพที่น่าขำเมื่อคนตัวโตกว่ายืนคอตกอยู่หน้าคนที่ตัวเล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด

“พูดเองเออเอง ใครจะไปเชื่อ?”เมื่อได้ทีจุนซูเลยยืนกอดอกท้าทาย

“ถ้างั้น.............ทำไมคุณถึงเฉยไม่บอกอาจารย์ล่ะ”

“ชั้นเปล่านิ่งเฉย. ชั้นก่ะจะไปรายงานหลังจากนี้ต่างหาก แต่ก็ต้องรอจนกว่าจะสอบเสร็จแล้วก็แค่นั้นแหล่ะ.....................ล้อเล่นน่ะ”เมื่อ
เห็นว่าตนจะแกล้งคนตรงหน้ามากไปแล้วจึงต้องบอกความจริงออกไปว่าตนเพียงล้อเล่นเท่านั้น เพราะถึงจะตัวโตกว่ายังไงก็ยังเยาว์วัยกว่าอยู่ดี

“นายน่ะรู้แค่ชื่อไปก่อนเถอะ.....ส่วนนามสกุลเอาไว้นายสอบเข้าที่นี่ได้ก่อนแล้วชั้นจะบอกแล้วก็ตอนนี้นายรีบกลับบ้านไปซะดีกว่า นายยักษ์ขี้แยเดี๋ยวหลงทางขึ้นมาแล้วจะยุ่งกันใหญ่”จุนซูทิ้งคำพูดไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไป


ผมอยากสอบเข้าได้ 


ผมอยากเจอคุณอีก 


ผมไม่ได้โกงข้อสอบนะ 


แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้ขี้แยด้วย 


ผมจะต้องเข้มแข็งขึ้น


และวันหนึ่งผมจะกลายเป็นผู้ชายเต็มตัวเหมือนคุณแทคยอน

.

.

.

และ.................ได้รับความรักจากคุณ


“แว๊กกกกกกกกกกกก รถเมล์รอด้วย!!!!!” แล้วความคิดก็ต้องหยุดลงเมื่อร่างสูงวิ่งตามรถเมลล์คันใหญ่ไป


TBC



-*-*-*-*-*-


P.S. มีคำผิดอะไรก็ต้องขออภัยด้วยนะคับบบบบบบ